ویترینی سیاه در انتظار سینما؟

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما؛ یک ماه تا پرواز سیمرغ سی و پنجم بر فراز آسمان سینمای ایران زمان باقی مانده است و سینما گران سخت مشغول کار برای رساندن آثارشان به مهمترین رویداد سینمایی کشور هستند.

دبیرخانه سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر نام فیلم های متقاضی برای حضور در این دوره را اعلام نکرده است لیکن قرار است فیلم هایی را که به بخش مسابقه راه یافته اند تا 17 دی معرفی کند.

عوامل فیلم های متقاضی هم با انتشار اخبار فیلم هایشان ثبت نام برای حضور در این جشنواره را اعلام کرده اند.

بنا بر اعلام دبیرخانه سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر، 220 فیلمساز در بخش های مختلف فرم حضور در جشنواره را پر کرده اند و طبق اخبار شنیده شده در میان فیلم های داستانی کمتر از تعداد انگشتان یک دست فیلم امید بخش حضور دارند.

درصد بالایی از فیلم های داستانی حاضر در این دوره معضلات مختلف اجتماعی از جمله اعتیاد، طلاق، خیانت و... را با غلظت چند برابر واقعیت به تصویر می کشند و این اتفاقاً در دراز مدت به سود سینما و جامعه نیست.

مسئله سیاه نمایی در سینما هر سال بیش تر از سال های قبل می شود. اگر به جشنواره 10 سال پیش برگردیم فیلم هایی چون «روز سوم» و « اخراجی ها» را می بینیم که ضمن داشتن پیام هایی فرهنگی گوشه ای از تاریخ معاصر را به دو زبان مختلف طنز و دراماتیک به تصویر کشیدند و فیلم های سیاه اجتماعی در صد کمی از فیلم ها را تشکیل می داد، 

اما هر چه جلو آمدیم با تشویق فیلم ها و فیلمسازانی که مشکلات جامعه را چند برابر واقعیت نشان می دادند در داخل و خارج از کشور، سینما گران گرایش بیشتری به سمت ساختن اینگونه فیلم ها پیدا کردند و الان به جایی رسیده ایم که آمار فیلم های امید بخش سینمای کشورمان به چند فیلم نمی رسد.

طبق شنیده ها با کیفیت ترین فیلم سیاسی اجتماعی این دوره که مورد توجه هیئت انتخاب واقع شده «ماجرای نیمروز» محمد حسین مهدویان است که به روایت اتفاقات سیاسی دهه60 می پردازد و با کیفیت ترین فیلم های کمدی «ساعت 5 عصر» مهران مدیری که در آن هم رگه هایی تلخ به چشم می خورد و«کمدی انسانی» که یک کمدی تراژدی است به حساب می آیند هستند.

سایر فیلم ها درام و ملودرام هایی اجتماعی هستند که هر یک به نوعی روح و قلب مخاطب را درگیر می کنند.

این یک حقیقت است که سینماگر باید معضلات جامعه و مردم را به تصویر بکشد اما اینکه کل سینمای یک کشور و ویترینش تصویری از تلخی ها، زشتی ها و سیاهی ها را به مخاطب نشان دهد اتفاق خوبی نیست زیرا مخاطب نیاز به فیلم هایی دارد که برای مدتی او را از مشغله های روزانه اش رها کند و به یک دنیای شاد و پر امید ببرد و یا با قهرمانان واقعی و وقایع تأثیر گذار و آموزنده کشورش آشنایش کند.

حالا باید منتظر ماند و دید هیئت انتخاب و داوران چه فیلم هایی را بر بال سیمرغ می نشانند و ویترین سال آینده سینما چگونه چیدمان می شود.