خودتحریمی ها؛ بیشترین مشکل اقتصاد

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما، فریال مستوفی افزود: بخش بزرگی از مشکلات اقتصاد کشورمان ارتباطی به ترامپ، عربستان یا دیگر کنشگران عرصه سیاست و تجارت بین الملل و دیگر عوامل برونزا ندارد بلکه مشکلات درون زاست و اگرچه راهکارهای مختلفی برای حل این مشکلات وجود دارد اما به نظر می رسد که هیچ تمایلی برای حل این مشکلات وجود ندارد.
وی اضافه کرد: تولید سال هاست که مشکلات جدی دارد، ریسک فعالیت های تولیدی بالاست. هر دولتی که روی کار می آید شعار می دهد که فضای کسب و کار را بهبود می بخشد اما بعد از روی کارآمدن، موضوع یا به فراموشی سپرده می شود و یا اقدام موثری به عمل نمی آید یعنی سیاست گذاری های دولت به نفع تولید نیست و اصلا تولید در ایران جایگاهی ندارد.
مستوفی با بیان اینکه حجم بسیار زیاد نقدینگی سرگردان در کشور به سمت بخش هایی خواهد رفت که ریسک کمتر، امنیت و سود بیشتری داشته باشد گفت: عدم وجود فضای کسب و کار و عدم جذابیت بخش تولید برای سرمایه گذاری، اوضاع نامناسب نظام بانکی و عدم همخوانی سیستم های بانکی کشور با سطح استانداردهای بین المللی و ورشکستگی صندوق های بازنشستگی، موجب شده سرمایه های مردم به جای حمایت از تولید به سمت بازارهای ارز و طلا برود. در صورتیکه برای حمایت از تولید و فضای کسب و کار باید ریسک فعالیت های غیر مولد افزایش پیدا کند تا فعالان اقتصادی و بخش خصوصی در بخش های تولید و ایجاد فرصت های شغلی سرمایه گذاری کنند.
وی افزود: ایران کشوری است که به لحاظ منابع طبیعی و توان نیروی انسانی ستودنی است ولی متاسفانه از این ظرفیت بی نظیر برای حل مسائل داخلی استفاده نمی شود. پس از تصویب برجام و علیرغم فراهم بودن فضای ورود خارجی ها به ایران به دلیل عدم آمادگی و همخوانی با استانداردهای بین المللی نتوانستیم از این فرصت استفاده درست کنیم.
عضو هیئت نمایندگان اتاق تهران با اشاره به اینکه اکنون تنها نقطه امید، بهبود وضعیت مشورت اهالی دولت با بخش خصوصی است اضافه کرد: در این رویکرد نیز بعضا مدیران سازمانی و ادارات هنوز دیوار و سدی بین بخش خصوصی و خود می کشند و حاضر به تعامل با بخش خصوصی نیستند.
مستوفی گفت: در سازمان ها و ادارات دولتی، ارائه اطلاعات ناقص مدیران غیر متخصص میانی به مدیران رده های بالاتر منجر به تصمیم گیری های غلط در باره حل این مساله شده است. بعضا دیده می شود که مدیران عالی از آنچه در سازمان هایشان می گذرد بی خبرند و یا اگر هم اطلاع دارند جرات تصمیم گیری درست در خصوص تعامل با فعالان بخش خصوصی را ندارند و تا زمانی که مدیران دولتی بخش خصوصی را رقیب خود می بینند و نه همراه و در کنار خود، این مشکل حل شدنی نیست.